கவிஞர் பூவிழியின் கவிதைகள்

001.சிங்கப்பெண்

நிமிர்ந்து நிற்கும் நேர்மைப் பெண்,

நெஞ்சில் தீ கொண்ட வீரப் பெண்.

துணிவே உனது முதன்மை செல்வம்,

தோல்வி எனது வெற்றி படிக்கல்.

காற்று எதிர்த்தாலும் பயணம்தான்,

கனவு முடிக்க தடைதான் என்னே?

விழுந்தாலும் மீண்டும் எழுந்திடுவாய்,

வெற்றி எங்கே என்று தேடுவாய்.

அழகே உன் ஆளுமையில் பிரகாசம்,

அருமை உன் செயல்களில் உறுதிதான்.

கடலென ஆழம் உன் எண்ணங்கள்,

கனலென எரியும் உன் முயற்சிகள்.

விழுந்தாலும் மீண்டும் எழுந்திடுவாய்,

வெற்றி எங்கே என்று தேடுவாய்.

வானம் உனது எல்லை அல்ல,

வாழ்க்கை உன்னை வெல்ல அல்ல.

வாசலில் நின்றால் வெற்றி துளியும்,

வழிமறிக்காது நேரம் ஒளியும்.

சிறகை விரித்து பறந்தாலே,

சிகரம் உன்னை நோக்குமே.

நிலவாய் இருண்ட வெளிச்சமாய்,

நிலைக்கவே ஒளி வீசிடுவாய்.

அழகே உன் ஆளுமையில் பிரகாசம்,

அருமை உன் செயல்களில் உறுதிதான்.

தோல்வியை எண்ணிப் பயமில்லை,

தொடர்ந்து செல்லும் மனம்தான் வெற்றி.

விழிகள் உன்னையே பார்த்திருக்கும்,

விருது உன்னையே தேடியிருக்கும்

சிறகை விரித்து பறந்தாலே,

சிகரம் உன்னை நோக்குமே.

வானம் உனது எல்லை அல்ல,

வாழ்க்கை உன்னை வெல்ல அல்ல.

அணைந்து போகாது உன் கனவுகள்,

அடிக்கல் தூணாய் நீயே எழுந்திடு.

சுடரும் நீயே, சூறாவளியும்நீயே

சிகரமே உனது காலடியில்!

நீ நடந்தால் உனக்கு பாதை உருவாகும்,

நீ பறந்தால் உலகமே எழுச்சியடையும்.

விரைந்து எழுந்து பறந்து செல்லு,

வெற்றிப் பட்டம் புனைந்து கொள்ளு.

உயர்ந்து பறக்க நேரம் இது,

உலகம் முழுதும் வணங்கிடும்.

தடைகளை எல்லாம் தகர்த்துவிடு,

தீப்பொறி போல வெளிச்சமிடு,

சிங்கம் கர்ஜிக்கும் நேரமிது,

சிகரம் தொட வா சிங்கப்பெண்ணே!

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

002.முற்றுப்பெறாத காவியங்கள்

"நானே வருவேன், நேசம் தருவேன்"

என்றவாறு வந்தாய், வார்த்தைகள் மலர்ந்தாய்,

காதல் கவிஞனாய் உலகை கவர்ந்தாய்,

கண்ணதாசா, நீ மறைந்தாலும்,

உன் வரிகள் மட்டும் மறையவில்லை!

"நீ யாரோ, என் நெஞ்சம் தெரிந்துக்கொண்டது,"

என்றே காதல் உள்ளங்கள் இன்று வரை உருக,

உன் பாடல்கள் நாளும் புதுமை தேடி,

புதிய காதலர்களை கண்சிமிட்ட பாடும்!

உன் கவிதைகள் எமக்கான எதிர்காலம்,

பெருந்தமிழுக்கு பெருமை சேர்க்கும் சொற்கள்.

உன் வார்த்தைகள் உயிரோடு உறங்காது,

ஏனெனில்…

"யாரோ யாரோடி, என் வாசல் வந்தவளோ…"

என்று காதலைக் கவி செய்தவன்,

"பொய் சொல்லக்கூடாது, ஆனாலும் உன்னை காதலிக்கலாம்"

என்று உணர்வுகளின் வடிவத்தை சொற்களில் செதுக்கியவன்!

அவன் காதலின் கவிஞன்,

ஆனால், அதில் மட்டும் நின்றுவிடாதவன்!

"கண்ணனுக்கு என் வாழ்த்து" பாடியபோது,

பக்தியின் உச்சத்தை தொட்டவன்!

அவன் வார்த்தைகள் தேவராகிப் போனது,

அவன் பாடல்கள் தேவாரமாகிப் போனது!

ஆன்மீகத்திற்கான வழிகாட்டலாய்,

அவனது எழுத்துகள் எம்மை வழிநடத்துகின்றன.

காதலிலும், பக்தியிலும், தத்துவத்திலும்,

கண்ணதாசன் மறையவில்லை,

அவனது எழுத்துகள் முற்றுப்பெறாத காவியமாய் வாழ்கின்றன!

கண்ணதாசன் – ஒரு முற்றுப்பெறாத காவியம்!

"கண்ணதாசன் மறைந்தாலும், 

அவரது எழுத்துக்கள் தமிழில் இன்னும் பேசுகின்றன!"

அவரது ஒவ்வொரு பாடலும் ஒவ்வொரு கதையாக, 

ஒரு உண்மையாக, ஒரு கவிதையாக இன்று வாழ்கின்றன.

காதல், தத்துவம், வாழ்க்கை, ஆன்மிகம் என்று எல்லா 

விஷயங்களிலும் அவர் எழுதிய வரிகள் தலைமுறை 

தலைமுறையாக பேசப்படும் காவியங்களாகவே உள்ளது!

தமிழின் நெஞ்சில் நிலைத்த ஓர் கவிதை!

"ஒரு கவிஞன் எழுத்துக்கள் அழியும்போது மட்டுமே அவர் மறைவார்!"

"அதைவிட எளிதாக மறைந்து விட முடியாது கண்ணதாசன்!"

அவர் எழுதிய வார்த்தைகள், பாடல்கள், நாவல்கள், 

உரைகள் தொடர்ந்து காலம் கடந்தும் பேசப்படும்!

அதனால் தான் கண்ணதாசன் என்ற ஒரு மனிதன், 

ஒரு முற்றுப்பெறாத காவியமாக தமிழில் வாழ்கிறார்!

தமிழுக்கு ஒரு பொக்கிஷம்!

தமிழர்களுக்கு ஒரு பெருமை!

"ஒரு மொழியின் இலக்கியங்கள் அழியாதபோது, அந்த மொழியும் அழியாது!"

தமிழ் மொழி, அதன் இலக்கியங்கள் முற்றுப்பெறாதவை!

இன்று நம்மால் இவற்றை ஆராய முடிகிறது, ரசிக்க முடிகிறது, வாழ முடிகிறது!

தமிழ் இலக்கியம் இன்று வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது,

இன்னும் வளரட்டும்!

"தமிழில் ஒரு சொல் அழியாது!

தமிழில் ஒரு வரி அழியாது!

தமிழில் ஒரு கவிதை அழியாது!

தமிழில் ஒரு இலக்கியம் முற்றுப்பெறாது!"

தமிழுக்கும் தமிழர்களுக்கும் வாழ்த்துகள்!

நன்றி!

///////////////////////////////////////////////////////////////

003.நிலாக்கால கனவுகள்

பனித்துளி கண்ணீராகி

பதினெட்டு வயதில் கல்யாணம்

அப்பா கண்ட கனவுகள்

அங்கேயே மழையாயின

காதலாய் என் கணவன் வந்தார்

காதலோடு போராடிய நாள்

தந்தையின் ஆசை நெஞ்சில்

தீயாய எரிந்தது தூங்காமல்

கையில் என் குழந்தைகள் இருவர்

கரையில் என் புத்தகக் கனவு

வெறும் வீடே பள்ளியாகி

விழியீர் தான் விளக்காகி

விடுமுறையின் இறுதிநாளில்

வீரனாய் சென்ற கணவன்

வெறுமையாய் வீடில் வலி

வெற்றிக்காய் நான் காத்தேன்

வாசலில் நடந்த பார்வைகள்

“வெளியே சுற்றுகிறாள்” என்ற வார்த்தை

வசனங்களை பொடியாக்கி

வெற்றியின் வேல் பிடித்தேன்

பாடல் போல் என் வாழ்க்கை

பக்கத்தில் பிள்ளைகள் சிரிப்பு

பாடங்களைப் பசிக்கவே

பக்கவாதம் போல இரவில் படித்தேன்

பின்னணி கிராமப் பெண்ணாய்

முன்னணியில் விழுந்த செழுமை

முதல்பட்டதாரி என்ற ஒளி

மூன்றாம் கண்ணாய் மக்கள் கண்டார்

பூமியின் வெவ்வேறு மூலைகள்

புகழால் என்னை அழைத்தன

விருதுகள் ஒன்றின் பின் ஒன்று

விதியாய் வந்த வானவில்

அருந்தமிழ் தாரகை என

அருமை திரைகள் புகழ்ந்தன

கவிச்சுடர், லெஜென்டரி பாதை

கண்ணீர் கூட சந்தோஷம் ஆனது

அப்பாவின் கனவை நிறைவேற்றி

அவரை இழந்த சோகத்துடன்

அழுதேன் இன்று அமைதியாய்

அவனின் ஆசை நனவாயிற்று

என் கணவன் என் தோளாகி

என் கனவுக்கு சுவாசம் கொடுத்தார்

என் சுவாசமே அவர் ஆசை

என்றும் என் பாதை உறுதி

இன்று நான் நிலா போல

இருட்டை நுழைய ஒளியாகி

விழிப்பில்லாத மக்கள் மத்தியில்

விஞ்ஞான விளக்கமாய்த் திகழ்கிறேன்

மலர்ந்த கனவுகள் மார்பில்

மாற்றம் கொண்டுவந்தேன் நாடு

மறைந்த நிமிடங்கள் கூட

மறக்க முடியா மெளனங்கள்

நிலா போல் நான் சஞ்சரிக்கிறேன்

நினைவுகள் என் நட்சத்திரம்

கனவுகள் என் காலடி வழி

கலையாத நம்பிக்கை எனது ஓட்டு

புவியையே சுற்றிப் பார்க்க

புகழ் எனக் கொடுத்து விட்டது

என் காதலும் என் கல்வியும்

என்னை உயர்த்தி விட்டன

வாழ்க்கையின் எல்லா வீதியும்

வலியை வலிமையாய் மாற்றி

விழிக்கட்டும் என் முயற்சி

வளமான வெற்றிப் பயணம்

இனி நான் பயணிப்பேன் தைரியமாய்

இந்த பூமியையே வலம் வருவேன்

எங்கும் என் கனவுகளைச் சொல்வேன்

என்றும் என் நிலாக்கால கனவுகள்

-கவிஞர். நல்லாசிரியர். ஜெ. பூவிழி ,

ஆசிரியர் ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளி,

பசவன் கொட்டாய், அணைக்கட்டு ஒன்றியம்,

வேலூர் மாவட்டம்.

*********************************

என் வாழ்க்கையின் வீரனுக்கே...

அன்பிற்கினிய கணவருக்கு,

இன்றைய நாள் எனக்கென்று இல்லை, உனக்கே!
இந்த நாள் என் வாழ்க்கையில்
தீபமாகவும், திருநாளாகவும் விளங்கக் காரணமானது.
உனது பிறப்பால்தான் என் வாழ்க்கையில்
உணர்வுகளுக்கு அர்த்தம் வந்தது…
காதலுக்கு நிலை கிடைத்தது…
நம்பிக்கைக்கு வேர்கள் வளர்ந்தன.

நீயே என் வாழ்வின் அடையாளம்,
தொடர்வதற்கே நம்பிக்கை…
சிரிப்பதற்கே சந்தோஷம்…
வாழ்வதற்கே காரணம்.

உன் பிறந்த நாளில்,
என் இதயம் முழுவதும் உன்னையே கொண்டாடுகிறது.
உனக்கு ஆயிரம் நல்வாழ்த்துகள்!

சுகம்சிந்தாத வாழ்நாள்,
பாதுகாப்பான ஒளியுடன் கடந்த நாட்கள்,
முன்னேறி மலரும் இனிய நாள்கள் –
எல்லாமே உனக்காகவே…!

“நீ என் நிழலும் நேர்த்தியும்தான்”

பிறந்தாயோ இன்று…
பூவாய் என் பக்கத்தில் நின்றாய்!
வானிலே வண்ணம் விட்ட பூனில்,
நான்தான் உன்னை காணும் வண்ணம்!

சூரியன் எழுந்தாலும்,
என் கண்கள் உன் முகத்தை தேடுமே…
சூரியனின் வெப்பமா? இல்லை…
உன் கைப்பிடிதான் என் ஒளி!

அழுகையில் துணையாக,
அறிமுகத்தில் உணர்வாக,
வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலைதோறும்
நீயே என் உறுதி… என் பெருமை!

நாள்கள் செல்லட்டும்…
நம்மிடையே காதலும் மலரட்டும்,
உன்னில் என் உலகம் என்றும் வசிக்கட்டும்!

இன்று உன் பிறந்த நாள்…
நான் வாழ்த்துவதைவிட என் இதயம் உன்னை அணைக்கிறது!
இப்படிக்கு உங்கள் அன்பு மனைவி பெருமையோடும் அன்போடும்.

************************************************************************************************

காற்றின் மொழி

மண்ணில் புதைந்த வித்தாய்,

மௌனத் தூணியில் முளைத்தாய்.

சிறகுகள் இல்லா பறவையென,

சிறு நம்பிக்கையில் மேலெழுந்தாய்.

நிழலிலே விளைந்த ஒளியாய்,

நெருப்பு நாட்களில் சுடர்ந்த கனவாய்.

குரலும் கேவலமும் காதில் விழுந்த போதும்,

கருப்பு மேகத்தில் வெளுத்த ரேகையாய் நிலைத்தாய்.

சிரிப்புகளுக்குள் பதுங்கிய சிராய்ப்புகள்,

சிறு விழிகளில் தேங்கிய எதிர்ப்புகள்,

வெளி விழாவாய் விளங்கும் வெற்றிகள் –

விழுந்தும் எழுந்தும் கொண்டாடிய பாதைகள்.

நயத்தோடு வரும் நகைச்சுவை வார்த்தைகள்,

நிழலிலே நஞ்சாக நுழையும் சிந்தனைகள் –

அனைத்தையும் அனுபவம் என ஏற்று,

அணைந்து விட்ட தீயைத் தூளாக்கினாய்.

தூசியிலும் துளிர்க்கும் வேராய்,

துன்பத்திலும் தேனே உண்ட வேளாய்.

வாடிய நாட்கள் வெற்றி கொண்டதற்குப் பின்னால்,

வாயில்லா நன்றி சொல்வது – காற்றின் மொழி.

*********************************************************************************************************

பதிற்றுப்பத்து - ஆய்வுக் கட்டுரை

சங்ககால இலக்கிய நூலான பதிற்றுப்பத்து ஒரு பக்க ஆய்வுக் கட்டுரை

சங்க இலக்கியம் தமிழ் மொழியின் தொன்மையைச் சான்றுபடைக்கும் களஞ்சியமாக விளங்குகிறது. இதில் “பதிற்றுப்பத்து” என்னும் நூல், பத்துப்பாட்டு தொகுப்பில் இடம்பெறும் முக்கியமான கடம்பகக் காவியம் ஆகும். “பதிற்றுப்பத்து” என்றால் ‘பத்து இன்பக் பாடல்கள்’ எனப் பொருள். இந்நூலை இயற்றியவர் கண்ணனார் என்பவராகும். இவர் சேரநாடைச் சேர்ந்தவர் என இலக்கியத்தின் உள்ளடக்கம் மூலம் அறிய முடிகிறது.

இந்நூலில் பெரும்பாலும் சேரமன்னர் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன், அவரது வீரத்திறன்கள், அரசாட்சி நெறிகள், போர் யுக்திகள் மற்றும் பொருளாதார வளங்கள் பற்றிய பல்வேறு பாடல்கள் இடம்பெறுகின்றன. பாடல்களில் பசுமைமிக்க இயற்கைப் பாடல்களும், வாழ்வியல் சிந்தனைகளும், அரசியல் கண்ணோட்டங்களும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. இது சங்ககாலச் சமூக அமைப்பைக் காட்டிலும் அரசியல் மற்றும் போர் வரலாற்றை நுணுக்கமாக விவரிக்கும் முக்கிய நூலாகும்.

பதிற்றுப்பத்து பாடல்களில் அரசியல் வாழ்வின் நுட்பங்களும், போர்க்களத்தில் மன்னர்களின் வீரமும், அவர்களது பொருளாதாரத் திறனும் விரிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. பண்டைய தமிழர்களின் அரசியல் விழுமியங்கள், நாட்டுப்பற்று மற்றும் தலைமையனரின் சிறப்புகள் ஆகியவை இந்நூலில் சுவைபட வழங்கப்படுகின்றன. சிறந்த வீரராகவும், தாராள மனிதராகவும், மக்களின் நலனுக்காகத் தொண்டாற்றிய அரசர் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன், இக்காவியத்தில் வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

சங்க இலக்கியங்களில் வர்ணிக்கப்பட்ட வரலாற்றுச் சான்றுகளுக்கு “பதிற்றுப்பத்து” மிகச் சிறந்த உதாரணமாக விளங்குகிறது. இது தமிழரின் தொன்மையான பண்பாட்டையும், நாகரிகத்தையும், சமூக அமைப்பையும், அரசியல் உள்கட்டமைப்பையும் மிகச் சுருக்கமாகவும், அழகாகவும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஆதலால், பதிற்றுப்பத்து என்பது நம் தமிழ்ச்சொல்க்களம் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வுக்கு மிகவும் மதிப்புடைய ஆவணமாகும்.

*******************************************************************************************

வகுப்பறை – என் உலகம்

(கவிதை: நல்லாசிரியர் திருமதி. ஜெ.பூவிழி)

உலகம் எனக்குள் சுருங்கியது –

நான்கு சுவருக்குள் ஒரு வானாக விரிந்தது!

அதிலே உளங்கிளர்ந்த சிறு முகங்கள்,

எனக்கொரு சிறந்த சந்திரனாய் மின்னுகின்றனர்.

மாணவர் மட்டும் அல்ல,

எனக்கோர் நண்பர், என் நெஞ்சின் துணையர்.

நான் கேள்வி கேட்டவளாய் அல்ல,

அவர்கள் எண்ணங்களை கேட்டவளாய் மாறினேன்.

ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கேட்கும் போது,

ஒரு புதிய பாதை எனக்குள் பிறந்தது!

தன் பெயரை எழுதத் தெரியாத சிறுமி,

இன்று கவி பாடுகிறாள் என்னை உணர்த்தி.

மழையில் நனைந்த குட்டிப் பையன்,

இன்று அறிவால் அலங்கரிக்கிறான் என் வாழ்வை.

நான் கற்பித்ததில்லை,

அவர்கள் கற்கும் சூழலை உருவாக்கினேன்.

நான் உத்தரவிட்டவளல்ல,

அவர்கள் உரையாடும் தோழியாக இருந்தேன்.

அவர்கள் சிரிப்பே எனது வெற்றிக் கீதம்,

அவர்கள் கண்ணீரே எனக்கொரு புத்தகப் பாடம்!

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பாடம் –

அவர்கள் மொழியில் நான் வாழ்கிறேன்.

ஏன் என்ற கேள்விக்கு பதிலாக,

“எப்படி?” என்ற எண்ணத்தை விதைத்தேன்.

அறிவையும் அன்பையும் கலந்த இசை –

அதுதான் என் வகுப்பறையின் சத்தம்.

விருதுகள் பேசும் முன்,

என் மாணவர் புன்னகை எனக்கொரு பதக்கம்!

************************************************************************************

தலைப்பு: மழலை கேட்ட வினா .

(சிறுகதை : கல்வியியல் தொடர்களில்)

ஒரு காலை நேரம். பள்ளி வளாகத்தில் பரபரப்பாக மாணவர்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தனர். எப்போதும் போல் நான், எனது வகுப்பறையில் புத்தகங்களோடு நேரத்தைச் செலவழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அதோ... சின்ன பெண்ணாய் புன்னகையோடு பிரதிக்ஷா வந்தாள். திருக்குறள் ஒப்புவித்தல் போட்டிக்காக விழிப்புடன் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தவள். திடீரென அவளது கண்களில் ஒரு கேள்வியின் கனல் ஒளிந்தது.

"மிஸ்... திருக்குறளில் திருவள்ளுவர் ஒரு இடத்தில் பொய் பேசக்கூடாது என்று சொல்றார்,

அதே மாதிரி இன்னொரு இடத்தில் 'பொய் சொல்லியும் ஒரு வாழ்க்கையை காப்பது வதுதான் பெரியது' என்கிறாரே...

அவர் உண்மையா சொல்றார், இல்லையா?"

எனது நெஞ்சைக் கொஞ்சம் பதற வைத்த வினா இது.

பிரதிக்ஷா... நம் பள்ளியின் சிறந்த மாணவி..

அவளது விழிகளில் தவறாத விழிப்பு, குரலில் கேள்வியின் ஊக்கம்.

நான் ஒரு ஆசிரியை. பதில்களை மட்டுமல்ல, புரிதல்களையும் சொல்ல வேண்டிய ஒரு பாத்திரம்.ஆனால் அந்த நேரத்தில், நான் வேர்க்குழாய் போல் அடியில் ஆழ்ந்து வேரோடு சிந்தித்தேன்.

எந்த பதில் அவளது மனதில் குழப்பத்தை விலக்கி, உண்மையை வலியுறுத்தும்?

திருக்குறள் 291:

"பொய்யாமை என்பதொன்று போற்றின் அவையத்து

உய்யாப்பால் உய்யாப் பழி."

— பொய் பேசாததே உயர்ந்த பண்பாகும். பொய்யின் பழி தாழ்வு தரும்.

திருக்குறள் 293:

"பொய்தூஉங் கெழுதகை எல்லாம் ஒருவன்

மைத்துணர்ந் தோற்றுக் கொளின்."

— எவரையும் காப்பாற்ற, நல்ல நோக்கில் சொன்ன பொய்யும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படலாம்.

அதாவது, திருவள்ளுவர் பொய் பேசு எனச் சொல்லவில்லை,

'உண்மை'யே உயர்ந்தது; ஆனால், பிறரின் உயிர், நல்வாழ்வு பாதுகாப்பதற்காக மாறுபாடாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், அது தவறல்ல என்று அறிவுரை வழங்குகிறார்.

இந்த விளக்கத்தைத் தரவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், நிதானமாக அவளிடம் திரும்பினேன்.

"பிரதிக்ஷா, வள்ளுவர் சொல்வது உண்மை பேசும் உயர்வை. ஆனால் சில சமயங்களில், ஒருவரின் வாழ்க்கை ஒரு வார்த்தையில் தத்தளிக்கும்போது,

அதை காக்க வேண்டுமானால் அந்த வார்த்தை உண்மையல்லையென்றாலும் மனிதநேயமாக இருக்கலாம்.

போலீசார் ஒரு கொலைவாளியை பிடிக்க சொல்லி, வீட்டில் தஞ்சம் புகுந்த ஒரு நல்ல மனிதனைப் பாதுகாப்பதற்காகக் 'இல்லை' எனச் சொன்னால் அது பொய்யா அல்லது தர்மமா?"

என கேட்டேன்.

அவள் கண்கள் பளிச்சென விழித்தன.

அவள் மெதுவாக தலை ஆட்டினாள்.

"எப்போதும் உண்மை பேசணும். ஆனா யாராவது பாதிக்கப்படற அளவுக்கு இல்லாம பேசணும்." என்றாள்.

அந்தக் கணம், நான் ஒரு பாடத்தை கற்பித்தல்ல.

ஒரு மாணவி எனக்குப் பாடம் கற்றுக் கொடுத்தாள்.

திருக்குறளை ஓர் ஆழமான விழிப்புடன் வாசித்த அவள்,

சிந்தனையின் எல்லையை மீறிச் சொன்ன கேள்வி,

என்னை மீண்டும் ஒரு மாணவியாக மாற்றியது.

அந்த வினா என் கற்றலைத் தழுவியது.

"பதில்கள் எல்லாம் புத்தகத்தில் இல்லை;

சில நேரங்களில், பதில்கள் மாணவர்களின் கண்களில் இருக்கின்றன..."

அன்று நான் உணர்ந்த மகத்தான உண்மை அது.

அந்த நாளில் நான் வகுப்பறையில் ஒரு பாடம் கற்பிக்கவில்லை. நான் கற்றுக்கொண்டேன். ஒரு மழலைக்கேட்ட வினா என் ஆசிரிய வாழ்வில் மறக்க முடியாத தருணமாக மாறியது.

மாணவர்கள் கேட்கும் கேள்விகள், பெரும்பாலும் புத்தகங்களைத் தாண்டி சிந்தனையின் வாசலைத் திறக்கும். ஆசிரியனுக்கே மாணவனாக மனதைக் மாற்றும் வல்லமை அதில் உள்ளது. ‘மழலைக்கேட்ட வினா’ எனது ஆசிரிய வாழ்க்கையின் அழகான திருப்புமுனை.

*****************************************************************************************************

திரைப்பட விமர்சனம்:

“Taare Zameen Par” – ஒளிரும் ஒவ்வொரு நட்சத்திரமும் தனித்துவமானது.

விமர்சகர்: நல்லாசிரியர் திருமதி.ஜெ.பூவிழி, இடைநிலை ஆசிரியர், பசவன் கொட்டாய், அணைக்கட்டு ஒன்றியம்,வேலூர் மாவட்டம்.

மாணவர்களின் மன உலகை புரிந்து, அவர்களின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வெளிக்கொணரும் பணி ஒரு ஆசிரியரின் உண்மையான பொறுப்பாகும். இப்படிப் பேசும் ஒரே ஒரு திரைப்படம் கல்விச் சூழலையே புரட்டிப்போடக்கூடிய ஆற்றல் கொண்டது. “Taare Zameen Par” என்ற ஹிந்தித் திரைப்படம், சினிமா உலகிலும், கல்வி உலகிலும் சிறப்பு இடம் பெற்ற படைப்பு. இது வெறும் கதையைச் சொல்லும் படம் அல்ல; இது ஓர் உயிர் வாழும் பாடநூல்.

கதைச்சுருக்கம் – கண்களில் சுமந்த கனவுகள்:

இஷான் ஆவாஸ்தி, எட்டு வயது சிறுவன். உலகத்தை வித்தியாசமாக நோக்கும் ஓர் ஆழமான உள்ளத்தினை பெற்றவன். அவன் எழுத்துக்களை புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவிற்கு Dyslexia எனும் கற்றல் குறைபாடால் அவதிப்படுகிறான். ஆனால் அவன் கற்பனை உலகம் பரந்து விரிந்தது. அவனது தவறுகளை புரியாமல் பெற்றோர், சமூகமென்று எல்லோரும் அவனை ஒதுக்குகிறார்கள். இப்போது அவன் வாழ்க்கையில் நிகும் சாஹா எனும் கலை ஆசிரியர் வருகிறார். அவரின் கருணை, புரிதல், பொறுமை ஆகியவை இஷானின் வாழ்க்கையை மாற்றி அமைக்கின்றன.

கல்வியின் உண்மை நோக்கம் – மனித மனங்களை மாற்றுதல்:

இந்தப் படம், கல்வி என்பது மதிப்பெண்களின் அட்டவணை அல்ல, மனங்களைக் கடந்த செல்லும் ஒரு பயணம் என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு மாணவனும் ஒவ்வொரு விதமான உளவுத்திறனும், அனுபவமும் கொண்டவர்களே என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. ஒருவர் படிக்கவே முடியவில்லை என்றால், அதற்குள் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கலாம்; ஒவ்வொருவரையும் தனிப்பட்ட முறையில் அணுகும் பணி ஆசிரியருக்கே உரியது.

ஆசிரியரின் உன்னதப் பாத்திரம்:

நிகும் சாஹா என்ற கலை ஆசிரியர், ஒரு மாணவனின் உளவியலை உணர்ந்து, கலை வழியாக அவனை வெளிப்படுத்த வைக்கிறார். அவர் எந்த ஒரு பாடத்திட்டத்தையும் சுட்டிக் காட்டவில்லை. மாறாக, அவனது உள்ளார்ந்த குரலைக் கேட்கிறார். இதுவே ஒரு ஆசிரியனின் மெய்ப் பண்பு என்பதை ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

பாடங்களும் பரிசுகளும் – சினிமா சொல்லும் சிந்தனைகள்:

ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித்துவம் வாய்ந்தது.

தேர்வுகள் மனிதர்களை அளக்கும் ஒரே கருவி அல்ல.

கற்பனைக்கும் கலைக்கும் இடம் தரும் வகுப்பறைதான் உயிருள்ள வகுப்பறை.

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் மாணவரின் கண்களில் ஒளி கொளுத்தும் நிலவாக இருக்கிறார்.

ஒப்பீடு மற்றும் குறைச்சொற்கள் விட, புரிதல் மற்றும் ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகள்தான் வளர்ச்சியின் வழிகாட்டிகள்.

திறமையான காட்சி அமைப்பு – கண்களுக்குப் பண்டிகை:

திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும் பின்னணி இசையும் கதையின் உணர்வுகளை உறைவான முறையில் எட்டிக் கொடுக்கும். இஷானின் கண்ணீர், நிகும் சாஹாவின் புன்னகை, பள்ளி வளாகம், பள்ளிக்கூடக்காட்சி அனைத்தும் நம்மை நம் மாணவர்களின் உலகிற்குள் அழைத்துச் செல்கின்றன.

முடிவுரை – ஒளிரும் குழந்தைகளுக்காய் ஒளிரும் ஆசிரியர்கள் தேவை:

“Taare Zameen Par” ஒரு சினிமா அல்ல. அது ஒரு அறத்தையும் அர்ப்பணிப்பையும் பேசும் கலைக் கருவி. இது ஒவ்வொரு ஆசிரியருக்கும் ஒரு கண்ணாடி போல. மாணவர்களின் உலகத்தை புரிந்து கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறோமா என்று கேட்கும் சிந்தனை. நம் நாட்டின் எதிர்காலம் வகுப்பறையில் இருக்கிறது என்றால், அந்த வகுப்பறையைக் கொஞ்சம் வெவ்வேறாகக் காணும், வர்ணமயமான உலகமாக மாற்ற வேண்டியது நம் கடமை.

****************************************************************************************