சொல்லால் இதயங்களைத் தொட்டுச் செல்லும் தமிழின் தீபம்

சொல்லால் இதயங்களைத் தொட்டுச் செல்லும் தமிழின் தீபம் — கவிஞர் சுபாஷினி சரவணன்

கவிதை பேசும் பெண்… சிந்தனை விதைக்கும் குரல்!

சிலர் கவிதைகளை எழுதுகிறார்கள். சிலர் வார்த்தைகளால் மனதை வருடுகிறார்கள். ஆனால் மிகச் சிலரே — மனிதர்களின் மௌனங்களை மொழிபெயர்த்து, உடைந்த இதயங்களுக்கு ஆறுதலாக மாறுகிறார்கள். அத்தகைய அரிதான குரல்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறார் கவிஞர் சுபாஷினி சரவணன்.

சென்னையின் மண்ணில் பிறந்து, அறிவையும் அனுபவத்தையும் வாழ்க்கையின் அர்த்தமாக சேகரித்து, இன்று கோவையின் காற்றில் கவிதையாக வாழ்ந்து வருபவர் இவர். முன்னாள் சென்னை மாநகராட்சி மாமன்ற உறுப்பினர் திரு. வே.மு. ஏழுமலை அவர்களும், தெய்வத்திரு. ஏ. வளர்மதி அவர்களும் பெற்ற மகளாகப் பிறந்த சுபாஷினி, கல்வியிலும், இலக்கியத்திலும், சமூகச் சிந்தனையிலும் தனித்துவமான தடத்தை பதித்திருக்கிறார்.

மருத்துவ ஊட்டச்சத்து இளங்கலைப் பட்டத்தின் மூலம் உடலின் நலத்தை அறிந்தவர்; மருத்துவ உளவியல் முதுகலைப் பட்டத்தின் வழியே மனத்தின் மொழியை உணர்ந்தவர். ஆனால், அவரின் உண்மையான அடையாளம் — தமிழை உணர்ந்து பேசும் இதயம்.

பள்ளிப் பருவத்தில் விதைக்கப்பட்ட கவிதை விதை இன்று பெரும் மரமாக வளர்ந்து, பலரின் சிந்தனைகளுக்கு நிழலாகி நிற்கிறது. அவர் கவிதையை வெறும் சொற்களாகப் பார்க்கவில்லை; உயிரோடு பேசும் உணர்வுகளின் குரலாக மாற்றியிருக்கிறார்.

மௌனங்களை மொழிபெயர்த்த கவிதை

“உடலுக்கான பசியை உணவு தீர்க்கும்; ஆனால் மனதுக்கான பசியை வார்த்தைகள் மட்டுமே தீர்க்கும்” — இந்த உணர்வே கவிஞர் சுபாஷினியின் எழுத்தின் அடித்தளம்.

பள்ளிப் பருவத்தில் வலியை மறைத்து அமைதியாக அமர்ந்திருந்த ஒரு சிறுமியின் கண்கள், கவிதையின் தேவையை அவருக்குப் புரிய வைத்தன. அந்த நாளிலிருந்து, மனிதர்கள் சொல்லாமல் மறைக்கும் காயங்களை வார்த்தைகளாக மாற்றத் தொடங்கினார்.

அவர் எழுத்துக்கள் அலங்கார வார்த்தைகள் அல்ல;
உள்ளத்தின் சாட்சிகள்.
சிலர் கவிதை எழுதுகிறார்கள்; ஆனால் அவர் மனிதர்கள் சொல்ல முடியாத வலிகளை எழுதுகிறார்.

பெண் குரலின் தைரியம்

ஒரு பெண் மேடையில் பேசும்போது, அவளது சிந்தனையை விட அவளது துணிச்சலை சமூகம் அதிகம் கவனிக்கும் என்ற உண்மையை மிகத் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறார் சுபாஷினி.

“மௌனமாக இருக்கும் பெண்ணை சமூகம் சகித்துக்கொள்ளும்; கேள்வி கேட்கும் பெண்ணை சமூகம் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும்” என்ற அவரது வார்த்தைகள், இன்றைய பெண்ணியத்தின் ஆழமான குரலாக ஒலிக்கின்றன.

பாரதியின் “நிமிர்ந்த நன்னடை நேர்கொண்ட பார்வை” என்ற வரிகளைப் போல, பெண் தலைகுனிந்து அல்ல — தலைநிமிர்ந்து வாழ வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையை அவர் மேடைகளில் தொடர்ந்து விதைத்து வருகிறார்.

காதலும் காயமும் சமூகமும்…

அவரது கவிதைகளில் காதல் இருக்கும்; காயங்களும் இருக்கும்; பெண்களின் சொல்லப்படாத மௌனங்களும் இருக்கும். ஆனால் அவற்றை விட அதிகமாக பேசுவது — சமூகத்தின் சிதைவுகள்.

“வீடுகள் பெரிதாகிறது; இதயங்கள் சிறிதாகிறது” என்ற அவரது பார்வை, நவீன மனித வாழ்க்கையின் முரண்பாடுகளை நேராகக் கேள்விக்குக் கொண்டுவருகிறது.

அவரின் கவிதைகள் மகிழ்விக்க மட்டும் அல்ல;
சிந்திக்க வைக்கவும் பிறந்தவை.

ஏனெனில் அவர் நம்புவது:
“கவிதை என்பது வார்த்தைகளை அழகுபடுத்துவது அல்ல… உண்மைகளை உயிர்ப்பிப்பது.”

உலகத் தமிழின் குரல்

மலேசியா, கனடா, ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளிலும் தமிழ் குரலாக ஒலித்திருக்கிறார் சுபாஷினி சரவணன்.

தாய்மண்ணைப் பார்த்திராத குழந்தைகள் கூட “வணக்கம்” என்று தமிழில் பேசும் தருணங்களில், கண்கள் நனைய வைத்த அனுபவங்களை பகிரும் அவர், தமிழ் ஒரு மொழி மட்டுமல்ல — ஒரு இனத்தின் மூச்சு என்று உணர்கிறார்.

“தமிழை நாம் பேசவில்லை… தமிழ் தான் நம்மை இன்னும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறது” என்ற அவரது உணர்வு, உலகத் தமிழர்களின் மனநிலையை பிரதிபலிக்கிறது.

தன்னருமை — பெண்களின் முதல் பாடம்

இன்றைய பெண்களுக்கு முதலில் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியது துணிச்சலோ தன்னம்பிக்கையோ அல்ல — தன்னருமை என்பதில் அவர் உறுதியாக நிற்கிறார்.

“தன்னை மதிக்கத் தெரியாத பெண்ணிடம் உலகம் மரியாதையாக நடக்காது” என்ற வரிகளில், ஒரு தாயின் அனுபவமும், ஒரு சமூக சிந்தனையாளரின் தெளிவும் தெரிகிறது.

இரு மகள்களின் தாயாக, குடும்பத்தின் அன்பாகவும், சமூகத்தின் குரலாகவும், தலைமுறையின் சிந்தனையாகவும் பல முகங்களுடன் பயணிக்கும் பெண்ணாக அவர் திகழ்கிறார்.

விருதுகளை விட உயர்ந்த வெற்றி

“கவிஒளி”, “எழுச்சி காவலன்”, “மங்கையர் சிகரம்”, “புரட்சிக்கவி”, “தமிழ்தாரகை”, “கவி செம்மல்”, “இலக்கியச் சுடர்”, “பொன்மகள்”, “சிங்கப் பெண்” உள்ளிட்ட பல விருதுகள் அவரைத் தேடி வந்துள்ளன. 10-க்கும் மேற்பட்ட உலக சாதனை விருதுகளும் அவரை கௌரவித்துள்ளன.

ஆனால், மேடையில் கிடைக்கும் கைத்தட்டல்களை விட, தனது கவிதையால் ஒரு பெண் மீண்டும் பேசத் தொடங்கியதாகக் கேட்ட தருணமே தன்னை முழுமையாக்கியதாக அவர் கூறுகிறார்.

அவரது வார்த்தைகளில்:

“விருதுகள் சுவரில் மாட்டப்படும்…
ஆனால் வார்த்தைகள் மட்டும் மனிதர்களின் உயிரில் முளைக்கும்…”

உடைந்த வலிகளை வரிகளாக்கிய பெண்

ஒவ்வொரு கவிஞரின் உள்ளத்திலும் பகிர முடியாத தனிமை இருக்கும். சுபாஷினிக்கும் அது விதிவிலக்கல்ல. ஆனால் அவரை உடைத்த தருணங்களே, அவரை உருவாக்கியிருக்கின்றன.

“சில வலிகள் கண்ணீராக வராது; அவை கவிதையாக வெளிவரும்” என்ற உணர்வோடு, மௌனங்களை வார்த்தைகளாக்கியவர் இவர்.

ஒரு கவிதையின் கடைசி வரி

தன் வாழ்க்கையை ஒரு கவிதையாக எழுத வேண்டுமென்றால், அதன் கடைசி வரி எப்படி இருக்கும் என்று கேட்டபோது, அவர் சொன்ன பதில் — அவரின் முழு பயணத்தையும் சுருக்குகிறது:

“தன்னை உடைத்த வலிகளை உலகத்தை எழுப்பும் வரிகளாக மாற்றியவள்…”

அது ஒரு வரி மட்டுமல்ல; ஒரு பெண்ணின் போராட்டம், ஒரு கவிஞரின் பொறுப்பு, ஒரு மனிதனின் சமூகப் பற்று.

கவிஞர் சுபாஷினி சரவணன் — கவிதையை வெறும் இலக்கியமாக அல்ல, மனித மனங்களின் காயங்களுக்கு மருந்தாக மாற்றிய குரல்.

இவரது தமிழ் பணியும், சமூகச் சிந்தனையும், இலக்கியப் பயணமும் மேலும் மேலும் உயர வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது மகிழ்ச்சி FM 

வாழ்த்துகள்! பாராட்டுகள்!
சொல்லால் இதயங்களைத் தொட்டுச் செல்லும் உங்கள் தமிழ்ப்பயணம் இன்னும் பல தலைமுறைகளுக்கு ஒளியாக பரவட்டும்.