ஸ்ரீசாயி சத்சரிதம் – அத்தியாயம்-01

0
37

நமஸ்காரங்கள்

பாபா கோதுமை மாவு அரைத்த நிகழ்ச்சியும் அதன் தத்துவ உட்கருத்தும் புராதனமானதும், மிக்கமரியாதையை உள்ளதுமானவழக்கத்தின்படி, ஹேமத்பந்த், இந்த சாயிசரித்திரத்தைப் பல்வேறுநமஸ்காரங்களுடன் எழுதஆரம்பிக்கிறார்.

  1. முதலில் எல்லாவித இடையூறுகளைநீக்குதற் பொருட்டாகவும், தன் பணிவெற்றியுறவும் “ஐந்து கரத்தனையானை முகத்தனை” மிக்கப்பணிவுடன் தலை தாழ்த்திவணங்குகிறார். ஸ்ரீ ஷீர்டி சாயியே,கணபதி என்றும் கூறுகிறார்.
  2. பின்னர் தன் மனத்திலே உதித்தஎண்ணங்களை உயர்த்தி உணர்வூட்டதம் தாய் சரஸ்வதியைநமஸ்கரிக்கிறார். ஸ்ரீ சாயி ‘அறிவின்தெய்வமே’ என்றும், அவரே தன்வாழ்க்கை கீதத்தை அழகுடன்பாடுகிறார் என்றும் கூறுகிறார்.
  3. ஆக்கல், காத்தல், அழித்தல் என்னும்முத் தொழிலையும் முறையேநிகழ்த்தும் பிரம்மா, விஷ்ணு, சங்கரர்ஆகியோரையும் வணங்கி சாயிநாதர்அவர்களுடன் ஒன்றானவர் என்றும்,சம்சாரம் என்னும் ஆற்றினை நாம்தாண்ட, நம்மைச் சுமந்து செல்வதில்மாபெரும் சத்குரு என்றும் விளம்பி,
  4. பின்னர் பரசுராமரால் கடலினின்றுஉயர்த்தப்பட்ட கொங்கண தேசத்தில்அவதரித்துத் தம்மைக் காக்கும் தம்குலதெய்வமான நாராயண் ஆதிநாத் மற்றும் குடும்பத்தின் ஆதிபுருஷரையும் நமஸ்கரித்து,
  5. பின்னர் தனது கோத்திரத்தில் அவதரித்த பரத்வாஜ முனிவரையும்,பல்வேறு ரிஷிகளான யக்ஞவல்க்யர்,பிருகு, பராசரர், நாரதர், வேதவியாசர்,ஜனகர், ஜனந்தனர், ஜனத்குமாரர், சுகர், சௌனகர், விஸ்வாமித்ரர், வசிஷ்டர், வால்மீகி, வாமதேவர்,ஜைமினி, வைசம்பாயனர்,நவயோகீந்திரர் முதலியோரையும்நவீன மகான்களாகிய நிவ்ருத்தி,ஞானதேவர், சோபான், முக்தாபாய், ஜனார்த்தனர், ஏக்நாத், நாமதேவர்,துகாரம், கனகர், நரஹரிமுதலானோரையும் பணிந்துதலைவணங்கி,
  6. பிறகு தனது தாத்தாவானசதாசி வரையும், தகப்பனாரானரகுநாதரையும், தம் இளம் வயதில்மறைந்த அன்னை மற்றும் அவரைவளர்த்த அத்தை, அன்பிற்குரியஅண்ணன் ஆகியோரையும் வணங்கி,
  7. பின்னர் படிப்பவர்களை வணங்கி,தமது பணிக்கு முழு அன்பையும்,சிதையாத கவனத்தையும்கொடுத்தருள வேண்டிக்கொண்டு,
  8. கடைசியாக தனது ஒரேஅடைக்கலமும், பிரம்மமேமெய்ப்பொருள், பாரனைத்தும்மாயத்தோற்றம் என்று தனக்குஉணர்விக்கின்ற ஸ்ரீதத்தாத்ரேயரின் அவதாரமான சத்குரு ஸ்ரீ சாயிபாபாஅவர்களை நமஸ்கரித்து, அங்ஙனமேஎம்பெருமான் வதியும் எல்லாஜீவராசிகளையும் வணங்கித்துதிக்கின்றார்.

பராசரர், வியாசர், சாண்டில்யர்முதலியோரது கருத்தின்படி ‘பக்தியால்பலகாலும்’ துதித்தவற்றைச் சுருக்கமாகக்கூறிய பின்பு ஆசிரியர் பின்வரும்நிகழ்ச்சியை விவரிக்கிறார்.

1910 ஆம் ஆண்டிற்குப்பின்,எப்போதோ ஒருநாள் நல்ல காலைநேரத்தில் மசூதிக்கு சாயிபாபாவைத்தரிசிப்பதற்காகச் சென்றிந்திருந்தேன். பின்வரும் நிகழ்ச்சியைக் கண்ட நான்ஆச்சர்யத்தால் தாக்கப்பட்டேன். தமதுமுகம், வாய் இவற்றைக் கழுவிய பின்பு,சாயிபாபா கோதுமை மாவு அரைக்கத்தயார்படுவதில் முனைந்தார். ஒருசாக்கைத் தரையில் விரித்து அதன்மேல்திருகையை வைத்தார். பின்பு முறத்தில்கொஞ்சம் கோதுமையை எடுத்து தம் கஃனியின் கைகளைமடக்கிவிட்டுக்கொண்டு கையளவுகோதுமையை திருகைக் குழியில்இட்டார். திருகையைச் சுற்றிகோதுமையை அரைக்கத் தொடங்கினார். பிச்சை எடுத்து வாழ்ந்து, எவ்விதஉடைமையும் சேமிப்பும் அற்ற இவர்கோதுமை மாவு அரைக்க வேண்டியஅவசியமென்ன என்றவாறுநினைத்தேன். அங்குவந்த சிலரும்அவ்வாறே எண்ணினார்கள். ஆயின்,ஒருவருக்கும் பாபா என்ன செய்கிறார்என்று கேட்கத் துணிவு வரவில்லை.

பாபா மாவரைக்கும் இச்செய்தி உடனேகிராமத்தில் பரவி ஆண்களும்,பெண்களும் பாபாவின் செய்கையைக்காணப் பெருந்திரளாக மசூதிக்குவந்தனர். கூட்டத்திலிருந்த தைரியம்உள்ள நான்கு பெண்மணிகள் வலியநுழைந்து, பாபாவை ஒருபுறம்ஒதுக்கிவிட்டு, திருகையின் கைப்பிடியைப்பற்றி பாபாவின் லீலைகளைப்பாடியவாறு மாவரைக்கத் தொடங்கினர்.

முதலில் பாபா கடுங்கோபம்அடைந்தார். ஆயின், அந்தப்பெண்மணிகளின் அன்பையும்,பக்தியையும் கண்டு மிக்க சந்தோஷம்அடைந்து புன்னகை புரியலானார். அவர்கள் அவ்வாறு அரைத்துக்கொண்டிருக்கையில் “பாபாவுக்கு வீடோ,பிள்ளைகளோ அன்றி அவரைக் கவனிக்கவேறு யாருமே இல்லையாதலாலும் அவர்பிச்சை எடுத்து வழ்ந்தவராதலாலும்அவருக்கு ரொட்டி செய்ய கோதுமை மாவுதேவையிருக்கவில்லை, எனவேஇவ்வளவு மாவை என்ன செய்வார்? ஒருவேளை பாபா அன்பாயிருக்கும்காரணத்தால், இம்மாவை நமக்குப்பகிர்ந்து கொடுத்துவிடுவார்.” என்றவாறுஎண்ணமிட்டபடி, பாடியவாறே அரைத்துமுடித்து, திருகையை ஓரத்தில்நகர்த்திவிட்டு, கோதுமை மாவை நான்குபிரிவாகப் பிரித்து ஆளுக்கு ஒவ்வொருபகுதியாக எடுத்துக்கொள்ளத்தொடங்கினார்கள்.

இதுவரை அமைதியாகவும்அடக்கமாகவும் இருந்த பாபாகோபமடைந்து, “பெண்களே!உங்களுக்குப் பைத்தியம்பிடித்துவிட்டதா? யாருடைய அப்பன்வீட்டுப் பொருளை இவ்வாறுஅபகரிக்கிறீர்கள். நீங்கள் தடங்கல்இன்றி மாவை எடுத்துச் செல்வதற்கு நான்முன்னம் உங்களிடம் கடன்பட்டிருக்கிறேனா என்ன? தயவுசெய்துஇப்போது இதைச் செய்யுங்கள்,இம்மாவை எடுத்துச்சென்று கிராமஎல்லைகளில் கொட்டிவிட்டு வாருங்கள்”என்றார். இதைக் கேட்டபின் அவர்கள்வெட்கமடைந்து தமக்குள் ஏதோமுணுமுணுத்துக்கொண்டு கிராமஎல்லைக்குச் சென்று பாபா குறிப்பிட்டபடிஅங்கே மாவைப் பரப்பிவிட்டார்கள்.

பாபா செய்த இவைகளெல்லாம்என்னவென்று ஷீர்டி மக்களைவினவினேன். காலரா நோய் கிராமத்தில்பரவிக்கொண்டு இருப்பதாயும், இதுஅதையே எதிர்க்க பாபாவின்பரிகாரமாகும் என்றும் கூறினர். கோதுமை அரைக்கப்படவில்லை,காலராவே அரைக்கப்பட்டு கிராமத்திற்குவெளியில் கொட்டப்பட்டது. இந்நிகழ்ச்சியின் பின்னர் காலராமறைந்து கிராம மக்கள்மகிழ்ச்சியுற்றனர். நானும்இவற்றையெல்லாம் அறிந்துகொண்டதில்மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்தேன். ஆனால்அதே சமயம் எனக்கு ஆச்சரியம்விளைந்தது. காலராவுக்கும், கோதுமைமாவுக்கும் பூவுலகில் உள்ள ஒற்றுமையாது? சாதாரணமாக அவைகளுக்குஉள்ள உறவு என்ன? அவை இரண்டையும்எங்ஙனம் இணைக்க முடியும்? இந்நிகழ்ச்சி விவரிக்க இயலாததாய்இருக்கிறது. நான் இதைப்பற்றிச் சிறிதுஎழுதி என் மனம் நிறைவடையும்வரைபாபாவின் இனிக்கும் லீலைகளைப்பாடுவேன்.

இந்த லீலையைப் பற்றி இவ்வாறாகஎண்ணமிட்டபின் என் உள்ளம்மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. இங்ஙனம்நான் பாபாவின் வாழ்க்கை வரலாறானசத்சரிதத்தை எழுதஉணர்சியூட்டப்பட்டேன்.
பாபாவின் அருளுடனும், ஆசியுடனும்இப்பணி வெற்றிகரமாகநிறைவேற்றப்பட்டது என்பதையும்நாமறிவோம்.

மாவரைத்ததன் தத்துவ உட்கருத்து

ஷீர்டி மக்கள் இந்நிகழ்ச்சியை ஒட்டி அமைந்த காரணத்தைத் தவிர வேறு ஒரு தத்துவ உட்கருத்தும் இருப்பதாக நாம் நினைக்கிறோம். சாயிபாபா ஏறக்குறையஅறுபது ஆண்டுகள் ஷீர்டியில் வாழ்ந்தார். இந்நீண்ட காலத்தில் அவர் பெரும்பாலும்தினசரி அரைத்தார். கோதுமையைமாத்திரமன்று பாவங்கள், உள்ளம் – உடல்ஆகியவற்றின் துன்பங்களையும்,கணக்கில்லாத் தன் அடியவர்களின்துயரங்களையும் அரைத்துத் தீர்த்தார்.

கர்மம், பக்தி என்ற இரண்டு கற்கள்அவர் திருகையில் இருந்தது. முன்னதுகீழ் கல்லாகும். பின்னது மேற் கல்லாகும். பாபா பிடித்து அரைத்த கைப்பிடிஞானமாகும். சத்துவம், ராஜசம், தாமசம்என்ற முக்குணங்களைச் சேர்ந்த நமதுஎல்லா உணர்சிகள், ஆசைகள், பாவங்கள்,அஹங்காரம் இவைகளைநிகளந்துக்களாக்கி முன்னோடிவேலையாக அரைக்கப்பட்டாலன்றி’ஞானம்’ அல்லது ‘தன்னை உணர்தல்’என்பது முடியாதென்பது பாபாவின்உறுதியான தீர்ப்பாகும். இக்குணத்தைத்தள்ளிவிடுவது அத்தகைய கடினமானது. ஏனெனில் அவைகள் அவ்வளவுநுட்பமானவை.

கபீரின் ஒரு நிகழ்ச்சியை இதுஞாபகமூட்டுகிறது. ஒரு பெண்மணிசோளத்தை அரைத்துக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு அவர்தன் குரு நிபத்னிரன்ஜனிரிடம், “திருகையில் இடப்பட்ட சோளத்தைப்போன்று இவ்வுலக வாழ்க்கை என்னும்திருகையாலே நசுக்கப்படும்போது நான்அஞ்சுவதனால் அழுகிறேன்” என்றுகூறினார். நிபத்னிரன்ஜனர்”பயப்படாதே, நான் செய்வது போல்இத்திருகையில் உள்ள ஞானமென்னும்பிடியைப் பிடித்துகொள். அதிலிருந்துநெடுந்தூரம் சென்று திரியாதே. ஆயின்உட்புறமாகத் திரும்பு அப்போது நீகாப்பாற்றப்படுவது நிச்சயம்” என்றுபதிலளித்தாராம்.

ஸ்ரீ சாயியைப் பணிகஅனைவர்க்கும் சாந்தி நிலவட்டும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here