மேகமலையின் மனம் சொல்லும் வாழ்க்கை

மேகமலை…

“மேகத்தின் மடியில் மனிதன்… மேகமலையின் மனம் சொல்லும் வாழ்க்கை”

மேகமலைக்குச் செல்லும் பயணம் என்பதே ஒரு தனி அனுபவம்.
தேனி மாவட்டத்தின் அந்த மலைப்பாதையில், வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சாலைகள்…
இருபுறமும் பரந்து விரிந்த பச்சை தேயிலைத் தோட்டங்கள்…
மேகங்கள் தாழ்ந்து வந்து நம்மை மென்மையாகத் தொட்டு செல்லும் உணர்வு…

போகும் போதே மனம் மெதுவாக இயற்கையோடு ஒன்றாகி விடுகிறது.
நகரத்தின் சத்தமும், அவசரமும், மன அழுத்தமும் —
ஒவ்வொரு கிலோமீட்டரிலும் கழன்று விழுந்துகொண்டே போகிறது.

அப்படியான ஒரு பயணத்தின் நடுவில்தான்,
அந்த மனிதரை நான் சந்தித்தேன்.

ரோட்டோரத்தில் ஒரு சிறிய மேசை.
அதன் மேல் வாசனை கமழும் தேயிலைப் பொட்டலங்கள்.
அந்த மேசையின் பின்னால்,
முகத்தில் இயல்பான புன்னகையோடு நின்றவர் — பாலு.

“தேயிலை வாங்கலாமே” என்ற எண்ணத்தோடு நின்றேன்.
அதே நேரத்தில்,
இந்த ஊரைப் பற்றி…
இந்த மலை வாழ்க்கையைப் பற்றி…
ஒரு பதிவாக எழுத வேண்டும் என்ற ஆசையும் தோன்றியது.

“இந்த மேகமலை பற்றி சில வார்த்தைகள் சொல்ல முடியுமா?”
என்று கேட்டேன்.

அவர் கூறத் தொடங்கியது —
ஒரு சாதாரண உரையல்ல.
ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை.
மூன்று தலைமுறைகளின் உழைப்பு.
மன நிறைவின் உண்மையான அர்த்தம்.

“என் பெயர் பாலு,”
அந்த அறிமுகத்திலேயே ஒரு எளிமை ஒளிந்திருந்தது.

“சிறுவயதிலிருந்தே வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கியவன் நான்.
எங்களுடன் பிறந்தவர்கள் ஏழு பேர்.
மூத்த மகனாக இருந்ததால்,
கொத்த வேலைக்குச் சென்று வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தேன்.
பின்னர் இங்குள்ள தேயிலை நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது…”

அவர் பேசும்போது,
கடந்த காலம் ஒரு சுமையாக அல்ல;
கடந்து வந்த பாதையாகவே தோன்றியது.

“இன்றைக்கு அந்த நிறுவனத்தின் தேயிலையை வாங்கி விற்பதன் மூலமாகத்தான்
என் வாழ்வாதாரம் நடைபெறுகிறது.
அவர்கள் வேலை மட்டும் அளிக்கவில்லை…
சிலருக்கு குடியிருப்பையும் வழங்கினர்.
அவசியமான வசதிகளையும் செய்து கொடுத்தனர்.
அந்த நிறுவனத்தைப் பற்றிக் குறை சொல்ல என்னிடம் ஒன்றுமில்லை…”

அந்த தேயிலை நிறுவனத்தின் பெயரை அவர் உச்சரித்தபோது,
அவருடைய கண்களில் தெரிந்த ஒளி —
நன்றி என்ற சொல்லின் நேரடி வடிவம்.

“எனக்கு மூன்று மகள்கள்.
மூன்று பேரையும் கல்வி கற்கச் செய்தேன்.
ஒவ்வொருவரும் பட்டப்படிப்பை முடித்து,
இன்றைக்கு நல்ல நிலையில் இருக்கிறார்கள்…”

அதைச் சொன்னபோது,
அந்த முகத்தில் ஒரு தந்தையின்
முழு வாழ்க்கையும் பிரதிபலித்தது.
பணம் குறைந்திருக்கலாம்;
பெருமை மட்டும் நிறைவாக இருந்தது.

ரோட்டோரத்தில் தேயிலை விற்கும் ஒரு மனிதன்…
“எனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது” என்று சொல்வது —
அந்த வார்த்தை மனதை ஆழமாக நெகிழ வைத்தது.

“மூன்று தலைமுறைகளாக நாங்கள் இந்த மேகமலையில்தான் வசித்து வருகிறோம்.
இப்போது தான் வெளியூரிலிருந்து சுற்றுலா பயணிகள் வரத் தொடங்கியுள்ளனர்.
நாங்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே இங்குதான்.
இங்கு தேவையான பொருட்கள் எளிதில் கிடைப்பதில்லை.
சிறிய தேவைக்குக் கூட
கீழ்ப்பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டி இருக்கும்…”

அவர் புன்னகையோடு கூறினார்.

“ஆனால் இந்த இயற்கை…
இதற்கு ஈடானது வேறு எது இருக்க முடியும்?
இந்த பசுமை, இந்த காற்று, இந்த அமைதி…
இவற்றைக் கண்டுகொண்டே
வாழ்க்கை முழுவதும் வாழ வேண்டும்.
இயற்கையோடு இணைந்த வாழ்க்கையிலேயே
இறுதி வரை இருக்க வேண்டும்…”

அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது,
அவருடைய முகத்தில் தோன்றிய பிரகாசம் —
நகர வாழ்க்கையில் தொலைந்து போன
ஒரு பெரிய செல்வமாகத் தோன்றியது.

“வாருங்கள்…
எங்கள் தேயிலையால் செய்த தேநீரை சுவைத்துப் பாருங்கள்…”

அந்த அழைப்பில்
எந்த சுயநலமும் இல்லை.
அது ஒரு வியாபாரியின் வார்த்தை அல்ல 
ஒரு மனிதனின் தூய அன்பு.

அந்த நிமிடத்தில் தான் எனக்குப் புரிந்தது.
எல்லாம் இருக்க வேண்டுமென்றால்,
எல்லாமே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

“எதுவுமே இல்லையென்றாலும்…
இன்றைக்கு எனக்கு எல்லாமே இருக்கிறது…”

அவர் புன்னகையுடன் சொன்ன அந்த ஒரு வரி —
இன்றும் என் மனத்தில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

ரோட்டோர வியாபாரியான ஒரு தேயிலை விற்பனையாளர்,
“எனக்கு குறை இல்லை” என்று கூறுவது —
அது ஒரு சாதாரண விஷயம் அல்ல.
அது ஒரு முழுமையான வாழ்க்கையின் சாட்சி.

பேச்சின் முடிவில்,
அவர் ஒரு விஷயத்தை மிகவும் வலியுறுத்திக் கூறினார்.

“இப்போது சுற்றுலா பயணிகள் அதிகமாக வருகிறார்கள்.
அது மகிழ்ச்சியான விஷயம்தான்.
ஆனால் வரும்போது
பிளாஸ்டிக் பொருட்களை எங்கும் வீசாமல்,
இந்த மலையையும்
இந்த இயற்கையையும்
அதே இயற்கையாக பாதுகாக்க வேண்டும்.
இது எங்களுக்கானது மட்டும் அல்ல —
எல்லாருடைய எதிர்காலத்திற்குமானது.”

அந்த வார்த்தைகள்,
தேயிலை வாசனை கலந்த காற்றோடு,
மலையின் மௌனத்தோடு இணைந்து
மனதின் ஆழத்தில் பதிந்தன.

அந்த நாளில்
மேகமலையிலிருந்து நான் வாங்கியது
தேயிலை மட்டும் அல்ல.

மன நிறைவு…
நம்பிக்கை…
இயற்கையோடு வாழும் வாழ்க்கைப் பாடம்.

இன்றும் அந்த சந்திப்பு,
மறக்க முடியாத நினைவாக
என் மனதில் நிலைத்திருக்கிறது.

மேகம் இறங்கி மடியில் உறங்கும் மலை,
மன நிறைவு கற்றுக் கொடுக்கும் மனிதன்.
எதுவும் இல்லை என்ற இடத்தில்,
எல்லாம் இருக்கிறது என்று உணர வைத்த நாள் —
அது ஒரு பயணம் அல்ல…
ஒரு வாழ்வு.
நேர்காணல் - கவிஞர் சைலஜா கணேசன்