ஆபரேஷன் சிந்தூர் – வீரத்தால் பூசப்பட்ட தேசத்தின் நெற்றி..!

“சிந்தூர்” என்பது ஒரு பெண்ணின் திருமணத்தின் அடையாளமாகப் பேசப்படும் — அழிவில்லாத உறவின், பாதுகாப்பின், பெருமையின் சின்னம். ஆனால் இங்கே, “ஆபரேஷன் சிந்தூர்” எனும் அந்த செயல்பாடு, ஒரு நாட்டின் உயிரை காக்கும் வீரத்தால் பூசப்பட்ட அந்த நெற்றியின் சின்னமாக மாறியது.

இந்திய ராணுவம் நடத்திய இந்த தாக்குதல், வெறும் ஒரு போராய்வல்ல. இது ஒரு செய்தி — இந்த நாடு ஒருபோதும் தன்னைத்தானே விட்டுவிடாது என்பதற்கான உறுதியான பதில்.

இந்த தாக்குதல், நாட்டின் எல்லையில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைத் தாண்டி, மக்களின் மனங்களில் நடந்த மாற்றமாக மாறியுள்ளது. வீதிகளில், தேசத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும், ஒரு புதிய உணர்வு எழுந்தது.

“நம்மை யாராவது காப்பாற்றுகிறார்களா?” என்ற பயம், “நம்மைவிட முன்னே நின்று உயிரை சாய்க்க தயாரானவர்கள் இருக்கிறார்கள்” என்ற நம்பிக்கையாக மாறியது.

மாதங்கள் கழியும். செய்தித்தாள்கள் பழையதாகிவிடும். ஆனால் வீரர்களின் அந்த செயல்கள் நம் மனதில் என்றும் புதிதாகவே இருக்கும்.

-கவிஞர் சைலஜா கணேசன்

ஏனென்றால்:

அவர்கள் பனிப்பொழிவில் நின்று சுடுகாட்டாக வெப்பமளிக்கிறார்கள்.

அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் பிறந்தநாளைக் காணாமல், நம் குழந்தைகள் நிம்மதியாக பள்ளிக்கூடம் போகட்டும் என முனையுகிறார்கள்.

அவர்கள் இரவில் தூங்காதது நம் வீட்டு வாசலில் விளக்கேற்றும் உரிமையை உறுதி செய்கிறது.

"ஆபரேஷன் சிந்தூர்" என்பது வெறும் ராணுவ நடவடிக்கையல்ல — அது ஒவ்வொரு இந்தியரின் நெஞ்சிலும் பூசப்பட்ட, வீரத்தால் ரத்தம் கலந்த தேசிய சிவப்பு.

இந்நிகழ்வுக்கு பிறகு, மக்கள் மனம் மாறியுள்ளது. ராணுவம் குறித்து வெறும் பாராட்டுகளோ, நாட்களையோ மட்டும் பேசாமல், உண்மையான மதிப்பும் நன்றியும் காணப்படுகின்றன.

மாணவர்கள் ராணுவத்தில் சேர விரும்புகிறார்கள். பெற்றோர் தங்கள் மகன்களை வீரனாக்கும் கனவை பேசுகிறார்கள்.

சமூக ஊடகங்களில் வீரர்களுக்காக எழும் குரல்கள், முன்னர் கேட்டதைக் காட்டிலும் உணர்ச்சிபூர்வமாக இருக்கின்றன.

இது ஒரு வீரக் கதையின் ஆரம்பம்.

இது நாட்டுப் பாதுகாப்பின் நிரூபணமும், நம்பிக்கையின் முகமாகவும் மாறியிருக்கிறது.

இனி “சிந்தூர்” என்றால் — அது ராணுவத்தின் வீர ரத்தத்தால் தீட்டப்பட்ட தேசத்தின் நெற்றி.

சிந்தூரம் தான்... ஆனால் சிவப்பாக இருந்ததில்லை!

– ஒரு வீரமனம் சொன்ன சத்தியம்

சில சாயங்கள் அழகு தரும்,

சில சாயங்கள் உயிர் தரும்.

சிந்தூரம் என்ற ஒன்று,

இப்போது போர்க்களம் வரை வந்துள்ளது.

அது ஒரு பெண்ணின் நெற்றியிலில்லை,

ஒரு தேசத்தின் நெற்றியில் சிவப்பாகக் குடைந்து விட்டது.

தாயின் ஆசீர்வாதம் போலவே,

ராணுவத்தின் தீர்மை என் மனதை வருடியது.

பனியில் உறைந்த ஒரு சாமானியன்,

பார்த்தேன் – அவரது கண்களில்,

தனக்கே இல்லாத வெயிலில்,

நமக்காக எரிகிற தீப்பொறிகளை!

அந்த தாக்குதல் வெற்றி இல்லை மட்டும்,

அது விழிப்புணர்வு.

நம்மை காக்கும் கைகளை நாம் காணாதவர்கள்,

அவர்கள் முகத்தை மனத்தில் வரைந்தேன்.

ஆபரேஷன் சிந்தூர் – ஒரு நினைவல்ல.

இது ஒரு நெஞ்சில் குடியிருக்கும் வீரத்தின் வண்ணம்.

அந்த சாயம் அழிவதில்லை – நம் குருதியில் கலந்திருக்கும்.