இந்தியா என்ற பெருமைமிகு நாடு இன்று ஒரு சுதந்திர, இறையாண்மை கொண்ட குடியரசாக விளங்குகிறது. ஆனால் இந்த சுதந்திரம் எளிதில் கிடைத்ததல்ல. சுமார் இருநூறு ஆண்டுகள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அடிமைத்தளையில் சிக்கிக் கிடந்த இந்தியா, லட்சக்கணக்கான தியாகிகளின் உயிர்த் தியாகத்தாலும், போராட்ட வீரர்களின் விடாமுயற்சியாலும், மக்களின் ஒற்றுமையாலும் 1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று சுதந்திரம் பெற்றது. இந்த சுதந்திரப் போராட்டம் ஒரு நாள் அல்லது ஒரு ஆண்டில் நடந்த நிகழ்வு அல்ல; அது தலைமுறை தலைமுறையாக தொடர்ந்த ஒரு நீண்ட போராட்டம். இந்த ஆய்வுக்கட்டுரையில் இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி, முக்கிய கட்டங்கள், அதில் பங்கேற்ற சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள், சுதந்திரத்தின் சிறப்புகள், மற்றும் சுவாரஸ்யமான தகவல்கள் ஆகியவற்றை விரிவாகக் காண்போம்.

பகுதி 1: பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் தொடக்கம்

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வருகை

1600ஆம் ஆண்டில் இங்கிலாந்து அரசி எலிசபெத் முதலாமவரால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கிழக்கிந்திய கம்பெனி, வணிக நோக்கத்துடன் இந்தியாவிற்கு வந்தது. ஆரம்பத்தில் மசாலா வணிகத்திற்காக வந்த இந்த கம்பெனி, படிப்படியாக அரசியல் அதிகாரத்தையும் கைப்பற்றத் தொடங்கியது. 1757ஆம் ஆண்டு நடந்த பிளாசி போரில் ராபர்ட் கிளைவ் தலைமையிலான கிழக்கிந்திய கம்பெனி படை, வங்காள நவாப் சிராஜ்-உத்-தௌலாவை தோற்கடித்தது. இந்த வெற்றி இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்தின் தொடக்கமாக அமைந்தது. அதைத் தொடர்ந்து 1764ஆம் ஆண்டு நடந்த பக்சார் போரில் மேலும் வெற்றி பெற்ற கம்பெனி, வங்காளம், பீகார், ஒரிசா ஆகிய பகுதிகளின் நிலவரி வசூலிக்கும் உரிமையையும் (திவானி உரிமை) பெற்றது.

இதற்குப் பிறகு படிப்படியாக மைசூர், மராத்தியப் பேரரசு, சீக்கிய அரசு போன்ற பல உள்நாட்டு அரசுகளையும் போரிலும் சூழ்ச்சியிலும் தோற்கடித்து, 19ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குள் இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை கிழக்கிந்திய கம்பெனி தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டது.

ஆரம்பகால எதிர்ப்புகள்

பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான எதிர்ப்புகள் 1757க்குப் பிறகே தொடங்கிவிட்டன. வங்காளத்தில் நடந்த சந்நியாசி கிளர்ச்சி (1763-1800), பழசி ராஜாவின் எதிர்ப்பு (கேரளா), பாலிகார் கலகங்கள் (தமிழ்நாடு), வேலூர் கிளர்ச்சி (1806) போன்றவை பிரிட்டிஷாருக்கு எதிரான ஆரம்பகால கிளர்ச்சிகளாகும். குறிப்பாக தமிழகத்தில் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக தைரியமாக போராடி, 1799ஆம் ஆண்டு தூக்கிலிடப்பட்டார். இவரது தியாகம் தமிழக மக்களிடையே தேசிய உணர்வை வளர்க்க பெரிதும் உதவியது. இதே காலகட்டத்தில் மருது சகோதரர்களும் (பெரிய மருது, சின்ன மருது) பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகப் போராடினர்.

பகுதி 2: 1857 – முதல் சுதந்திரப் போர்

இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக கருதப்படுவது 1857ஆம் ஆண்டு நடந்த சிப்பாய்க் கலகம் ஆகும். இதை "முதலாம் சுதந்திரப் போர்" என்றும் அழைக்கிறோம். மீரட்டில் தொடங்கிய இந்தக் கிளர்ச்சி, விரைவில் டெல்லி, கான்பூர், லக்னோ, ஜான்சி உள்ளிட்ட பல பகுதிகளுக்கும் பரவியது.

இந்தக் கலகத்திற்கு உடனடிக் காரணமாக அமைந்தது, புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட என்·பீல்டு துப்பாக்கியின் தோட்டாக்களில் பசு மற்றும் பன்றிக் கொழுப்பு பயன்படுத்தப்பட்டதாக பரவிய செய்தி. இது இந்து மற்றும் முஸ்லீம் சிப்பாய்களின் மத உணர்வுகளை புண்படுத்தியது. ஆனால் இதற்கு ஆழமான காரணங்களும் இருந்தன – நிலவரி கொள்கைகள் மூலம் விவசாயிகள் சுரண்டப்பட்டது, சுதேசி ஆட்சியாளர்கள் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டது (குறிப்பாக "இழப்பு கொள்கை" மூலம்), பாரம்பரிய கைத்தொழில்கள் அழிக்கப்பட்டது, மற்றும் இந்திய சமூக-மத பழக்கவழக்கங்களில் தலையீடு ஆகியவை மக்களிடையே ஆழ்ந்த அதிருப்தியை உருவாக்கியிருந்தன.

மங்கள் பாண்டே என்ற சிப்பாய் இந்தக் கலகத்தின் முதல் தீப்பொறியாக கருதப்படுகிறார். மற்ற முக்கிய தலைவர்களில் ஜான்சி ராணி லக்ஷ்மிபாய், தாந்தியா தோப்பே, நானா சாகிப், பகதூர் ஷா ஜாபர் (இரண்டாம் – கடைசி முகலாய பேரரசர்), பேகம் ஹஸ்ரத் மஹால் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். "வாள் கையிலிருக்கும்வரை ஜான்சியை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்" என்று சொல்லி போரிட்ட ராணி லக்ஷ்மிபாயின் தியாகம் இன்றும் இந்திய மக்களின் நினைவில் நிலைத்து நிற்கிறது.

இறுதியில் இந்தக் கலகம் அடக்கப்பட்டாலும், இது பிரிட்டிஷ் ஆட்சிமுறையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. 1858ஆம் ஆண்டு கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சி முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, இந்தியா நேரடியாக பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு (பிரிட்டிஷ் கிரீடத்திற்கு) கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. இதுவே "பிரிட்டிஷ் ராஜ்" எனப்படும் காலகட்டத்தின் தொடக்கம்.

பகுதி 3: அமைப்புசார் தேசியவாதத்தின் தோற்றம்

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் உருவாக்கம் (1885)

1885ஆம் ஆண்டு பம்பாயில் ஏ.ஓ.ஹியூம் என்ற ஓய்வுபெற்ற பிரிட்டிஷ் அதிகாரியின் முன்முயற்சியில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் நிறுவப்பட்டது. தொடக்கத்தில் இது பிரிட்டிஷ் அரசுடன் அமைதியான முறையில் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் ஒரு அமைப்பாகவே செயல்பட்டது. வ்யோமேஷ் சந்திர பானர்ஜி முதல் தலைவராக பதவியேற்றார். தொடக்க கால காங்கிரஸ் தலைவர்களான தாதாபாய் நௌரோஜி, கோபால கிருஷ்ண கோகலே போன்றோர் மிதவாத (Moderate) அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடித்தனர் – மனுக்கள், தீர்மானங்கள் மூலம் உரிமைகளை கோரினர்.

தீவிரவாதிகளின் எழுச்சி

20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் காங்கிரசுக்குள் தீவிரவாத (Extremist) சிந்தனை வலுப்பெற்றது. பால கங்காதர திலகர், பிபின் சந்திர பால், லாலா லஜபதி ராய் ஆகியோர் "லால்-பால்-பால்" என்ற பெயரில் அறியப்பட்டு, "சுயராஜ்ஜியம் என் பிறப்புரிமை, அதை நான் பெற்றே தீருவேன்" என்ற திலகரின் முழக்கத்துடன் தீவிர போராட்டங்களை முன்னெடுத்தனர். "லோகமான்யா" என அழைக்கப்பட்ட திலகர், கணேச உற்சவம் மற்றும் சிவாஜி விழாக்களை பொது இயக்கங்களாக மாற்றி தேசிய உணர்வை பரப்பினார்.

வங்காளப் பிரிவினை மற்றும் சுதேசி இயக்கம் (1905)

1905ஆம் ஆண்டு அப்போதைய வைசிராயாக இருந்த லார்டு கர்சன், "நிர்வாக வசதிக்காக" என்ற பெயரில் வங்காளத்தை பிரிக்க முடிவெடுத்தார். உண்மையில் இந்து-முஸ்லீம் மக்களை பிரித்து ஆள்வதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது. இது இந்திய மக்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதன் விளைவாக "சுதேசி இயக்கம்" தொடங்கியது – வெளிநாட்டுப் பொருட்களைப் புறக்கணித்து, சொந்த நாட்டுப் பொருட்களை பயன்படுத்தும் இயக்கம். "வந்தே மாதரம்" முழக்கம் இக்காலகட்டத்தில் தேசிய உணர்வின் அடையாளமாக ஒலித்தது. இந்த இயக்கத்தின் அழுத்தத்தால் 1911ஆம் ஆண்டு வங்காளப் பிரிவினை ரத்து செய்யப்பட்டது.

புரட்சிகர இயக்கங்கள்

இதே காலகட்டத்தில் ஆயுதப் புரட்சி வழியில் சுதந்திரம் பெற வேண்டும் என்று நம்பிய இளைஞர்கள் பலர் தோன்றினர். வங்காளத்தில் அனுசீலன் சமிதி, யுகாந்தர் போன்ற ரகசிய அமைப்புகள் உருவாகின. க்ஷுதிராம் போஸ், பினாய்-பாதல்-தினேஷ், ரமேஷ் சந்திர போஸ் ஆகியோர் இக்காலகட்டத்து புரட்சியாளர்கள். தமிழகத்தில் வாஞ்சிநாதன் என்ற இளைஞர் 1911ஆம் ஆண்டு திருநெல்வேலியில் கலெக்டர் ஆஷை சுட்டுக் கொன்று, பின்னர் தன்னைத்தானே சுட்டுக் கொண்டு தியாகியானார். பஞ்சாபில் பகத் சிங், ராஜகுரு, சுக்தேவ் ஆகியோர் "ஹிந்துஸ்தான் சோஷலிஸ்ட் ரிபப்ளிகன் அசோசியேஷன்" என்ற அமைப்பின் மூலம் புரட்சிகர போராட்டங்களை நடத்தினர். பகத் சிங் மத்திய சட்டமன்றத்தில் குண்டு வீசியதும், 1931ஆம் ஆண்டு தூக்கிலிடப்பட்டதும் இளைஞர்களிடையே தேசபக்தி உணர்வை பெரிதும் தூண்டியது.

பகுதி 4: காந்தியடிகளின் வருகையும் வெகுஜன இயக்கங்களும்

தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து இந்தியாவுக்கு

மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி, 1893ஆம் ஆண்டு வழக்கறிஞராக தென்னாப்பிரிக்கா சென்றார். அங்கு இனவெறி அநீதிகளுக்கு எதிராக "சத்தியாகிரகம்" என்ற அகிம்சை போராட்ட முறையை உருவாக்கி வெற்றி கண்டார். 1915ஆம் ஆண்டு இந்தியா திரும்பிய காந்தியடிகள், முதலில் சம்பாரண் (பீகார்) விவசாயிகள் போராட்டம் (1917), அகமதாபாத் ஜவுளித் தொழிலாளர் போராட்டம் (1918), கேடா விவசாயிகள் போராட்டம் (1918) ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு தனது சத்தியாகிரக முறையை இந்தியாவிலும் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தினார்.

ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலை (1919)

1919ஆம் ஆண்டு ரௌலட் சட்டத்திற்கு எதிராக அமிர்தசரஸில் ஜாலியன்வாலாபாக் தோட்டத்தில் அமைதியாக கூடியிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மீது ஜெனரல் டையர் என்பவர் உத்தரவின் பேரில் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினார். இதில் நூற்றுக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். இந்த கொடூரமான படுகொலை இந்திய மக்களை பெரிதும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. இதன் காரணமாக ரவீந்திரநாத் தாகூர் தனது "சர்" பட்டத்தைத் திரும்பக் கொடுத்தார்.

ஒத்துழையாமை இயக்கம் (1920-1922)

ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலைக்குப் பிறகு, காந்தியடிகள் 1920ஆம் ஆண்டு தேசிய அளவில் முதல் வெகுஜன இயக்கமான "ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை" தொடங்கினார். பிரிட்டிஷ் பட்டங்கள் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டன, அரசு பள்ளிகள், நீதிமன்றங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டன, வெளிநாட்டு ஆடைகள் எரிக்கப்பட்டு கதர் ஆடைகள் பரவலாக்கப்பட்டன. இந்த இயக்கம் தேசிய அளவில் மக்களை ஒன்றிணைத்தது. ஆனால் 1922ஆம் ஆண்டு உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள சௌரி-சௌரா என்ற இடத்தில் ஒரு போலீஸ் நிலையம் எரிக்கப்பட்டு காவலர்கள் கொல்லப்பட்டதால், அகிம்சை கொள்கைக்கு எதிரான இச்செயலைக் கண்டித்து காந்தியடிகள் இயக்கத்தை திடீரென நிறுத்தினார்.

சட்டமறுப்பு இயக்கமும் உப்பு சத்தியாகிரகமும் (1930)

1929ஆம் ஆண்டு லாகூரில் நடந்த காங்கிரஸ் மாநாட்டில் "பூரண சுயராஜ்" (முழு சுதந்திரம்) இலக்காக அறிவிக்கப்பட்டது. ஜனவரி 26, 1930 "சுதந்திர தினமாக" கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து 1930ஆம் ஆண்டு மார்ச் 12 அன்று காந்தியடிகள் தனது 78 தோழர்களுடன் சபர்மதி ஆசிரமத்திலிருந்து தண்டி எனும் கடற்கரை நோக்கி 240 மைல் தூரம் நடைபயணம் மேற்கொண்டார். ஏப்ரல் 6 அன்று தண்டியில் உப்பு சட்டத்தை மீறி கடல் நீரிலிருந்து உப்பு தயாரித்து, பிரிட்டிஷ் அரசின் உப்பு வரி சட்டத்தை மீறினார். இந்த "தண்டி யாத்திரை" உலகம் முழுவதும் கவனத்தை ஈர்த்தது, மேலும் நாடு தழுவிய சட்டமறுப்பு இயக்கத்திற்கு வித்திட்டது. இந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாகவே தமிழகத்தில் ராஜாஜி வேதாரண்யத்திலிருந்து திருச்செங்கோடு வரை உப்பு சத்தியாகிரக யாத்திரையை நடத்தினார்.

வட்டமேசை மாநாடுகள்

1930-1932 காலகட்டத்தில் லண்டனில் மூன்று வட்டமேசை மாநாடுகள் நடத்தப்பட்டன. காந்தி-இர்வின் ஒப்பந்தத்தின்படி காந்தியடிகள் இரண்டாம் வட்டமேசை மாநாட்டில் காங்கிரசின் ஒரே பிரதிநிதியாக கலந்துகொண்டார். ஆனால் இந்த மாநாடுகள் திட்டவட்டமான முடிவுகளை அளிக்கவில்லை.

வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் (1942)

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது, பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியாவின் அனுமதியின்றி இந்தியாவையும் போரில் இழுத்தது. இது இந்திய தலைவர்களை கடும் கோபமடையச் செய்தது. 1942ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 8 அன்று பம்பாயில் நடந்த காங்கிரஸ் கமிட்டி கூட்டத்தில் காந்தியடிகள் "செய் அல்லது செத்து மடி" (Do or Die) என்ற வரலாற்று சிறப்புமிக்க முழக்கத்துடன் "இந்தியா விடுக" (Quit India) இயக்கத்தை தொடங்கினார். இதைத் தொடர்ந்து காந்தி உட்பட அனைத்து முக்கிய தலைவர்களும் உடனடியாக கைது செய்யப்பட்டனர். எனினும் மக்கள் தன்னெழுச்சியாக நாடு முழுவதும் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர். இது பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான மிகப்பெரிய வெகுஜன கிளர்ச்சிகளில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.

பகுதி 5: இந்திய தேசிய இராணுவமும் சுபாஷ் சந்திரபோஸும்

நேதாஜி என அன்புடன் அழைக்கப்படும் சுபாஷ் சந்திர போஸ், ஆயுதப் போராட்டம் மூலமே சுதந்திரம் பெற முடியும் என்று நம்பினார். காங்கிரசிலிருந்து விலகிய அவர், 1943ஆம் ஆண்டு ஜப்பானின் உதவியுடன் "இந்திய தேசிய இராணுவத்தை" (Indian National Army – ஆசாத் ஹிந்த் ஃபவுஜ்) புதுப்பித்து வலுப்படுத்தினார். "எனக்கு ரத்தம் தாருங்கள், நான் உங்களுக்கு சுதந்திரம் தருகிறேன்" என்ற அவரது முழக்கம் இன்றும் புகழ்பெற்று விளங்குகிறது. சிங்கப்பூரில் "ஆசாத் ஹிந்த்" (சுதந்திர இந்தியா) தற்காலிக அரசையும் அமைத்தார். இந்த இராணுவத்தில் மகளிர் பிரிவான "ராணி ஜான்சி படைப்பிரிவும்" இருந்தது, இதற்கு கேப்டன் லக்ஷ்மி சாஹ்கல் தலைமை தாங்கினார். ஐஎன்ஏ இராணுவம் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் வடகிழக்கு எல்லைவரை முன்னேறினாலும், போரின் இறுதியில் ஜப்பான் தோல்வியடைந்ததால் இந்த முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை. எனினும் போருக்குப் பின்னர் ஐஎன்ஏ வீரர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட செங்கோட்டை விசாரணைகள் இந்திய மக்களிடையே தேசபக்தி உணர்வை பெரிதும் தூண்டி, பிரிட்டிஷ் ராணுவத்திலும் கடற்படையிலும் கிளர்ச்சிகள் வெடிக்க வழிவகுத்தது (1946 கடற்படை கிளர்ச்சி).

பகுதி 6: முக்கிய சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள்

தேசிய தலைவர்கள்

• மகாத்மா காந்தி – "தேசபிதா" என அழைக்கப்படும் இவர், அகிம்சை மற்றும் சத்தியாகிரகம் மூலம் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு புதிய பாதையை வகுத்தார்.
• ஜவகர்லால் நேரு – சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமர், "இந்தியா கண்டுபிடிப்பு" எழுதிய அறிஞர்.
• சர்தார் வல்லபாய் படேல் – "இரும்பு மனிதர்" என அழைக்கப்படும் இவர், சுதந்திரத்திற்குப் பின் சுமார் 560க்கும் மேற்பட்ட சமஸ்தானங்களை இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைத்தார்.
• சுபாஷ் சந்திர போஸ் – ஐஎன்ஏ தலைவர், ஆயுதப்போராட்ட வழிகாட்டி.
• பகத் சிங் – இளம் புரட்சியாளர், தனது 23வது வயதிலேயே தூக்கிலிடப்பட்ட தியாகி.
• பால கங்காதர திலகர் – "லோகமான்யா" என அழைக்கப்படும் தீவிரவாத தலைவர்.
• லாலா லஜபதி ராய் – "பஞ்சாப் கேசரி", சைமன் கமிஷனுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் காயமடைந்து உயிரிழந்தார்.
• மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத் – சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் கல்வி அமைச்சர், இந்து-முஸ்லீம் ஒற்றுமையின் குரல்.
• பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் – சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர்.
• சந்திரசேகர் ஆசாத் – "வாழும் வரை ஒருபோதும் பிடிபடமாட்டேன்" என்று சபதம் ஏற்று, கைது தவிர்க்க தன்னைத்தானே சுட்டுக் கொண்ட புரட்சியாளர்.

தமிழகத்தின் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள்

• வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை (VOC) – "கப்பலோட்டிய தமிழன்" என புகழப்படும் இவர், சுதேசி கப்பல் நிறுவனத்தை நிறுவி பிரிட்டிஷ் வணிக ஏகபோகத்தை சவால் செய்தார்.
• சுப்பிரமணிய பாரதியார் – தமிழ் தேசிய கவிஞர், தனது கவிதைகள் மூலம் தேசிய உணர்வை பரப்பியவர்.
• வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் – பிரிட்டிஷாருக்கு எதிரான ஆரம்பகால எதிர்ப்பாளர்.
• வாஞ்சிநாதன் – கலெக்டர் ஆஷை வீழ்த்திய இளம் புரட்சியாளர்.
• சி.ராஜகோபாலாச்சாரி (ராஜாஜி) – சுதந்திர இந்தியாவின் கடைசி கவர்னர் ஜெனரல்.
• திரு.வி.க (திருவிக) – "கலைஞானம்" எனப் புகழப்பட்ட தமிழறிஞரும் தேசியவாதியும்.
• மருதுப் பாண்டியர் சகோதரர்கள் – சிவகங்கை பகுதியில் பிரிட்டிஷாருக்கு எதிரான ஆயுதப் போராட்டம் நடத்தியவர்கள்.

பெண் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள்

• ஜான்சி ராணி லக்ஷ்மிபாய் – 1857 கலகத்தின் தீரமிக்க போராளி.
• சரோஜினி நாயுடு – "இந்தியாவின் நைட்டிங்கேல்" என அழைக்கப்படும் கவிஞரும், இந்திய தேசிய காங்கிரசின் முதல் பெண் தலைவரும்.
• அன்னி பெசன்ட் – ஹோம் ரூல் இயக்கத்தை தொடங்கிய ஐரிஷ் வம்சாவளி பெண்மணி, காங்கிரசின் முதல் வெளிநாட்டு பெண் தலைவர்.
• கஸ்தூரிபா காந்தி – காந்தியடிகளின் துணைவியார், தானும் பல போராட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்.
• கேப்டன் லக்ஷ்மி சாஹ்கல் – ஐஎன்ஏவின் ராணி ஜான்சி படைப்பிரிவின் தலைவர்.
• மாதுரி தேவி, துர்காபாய் தேஷ்முக் போன்றோரும் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.

இவர்களைத் தவிர, லட்சக்கணக்கான பெயர் தெரியாத சாதாரண மக்களும், விவசாயிகளும், தொழிலாளர்களும், மாணவர்களும் இந்த மாபெரும் போராட்டத்தில் தங்கள் உயிரையும் உடைமைகளையும் தியாகம் செய்தனர். அவர்கள் அனைவரின் பங்களிப்பும் இணைந்ததே இந்தியாவின் சுதந்திரம்.

பகுதி 7: சுதந்திரம் மற்றும் பிரிவினை (1947)

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு பிரிட்டன் பொருளாதார ரீதியாக பலவீனமடைந்திருந்தது. மேலும் இந்தியாவில் தொடர்ந்த போராட்டங்கள், ஐஎன்ஏ விசாரணைகளால் ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பு, கடற்படை கிளர்ச்சி ஆகியவை பிரிட்டிஷாரை இந்தியாவை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளின. 1947ஆம் ஆண்டு லார்டு மவுண்ட்பேட்டன் இறுதி வைசிராயாக நியமிக்கப்பட்டு, இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் அளிக்கும் திட்டத்தை நிறைவேற்றினார்.

எனினும் முஸ்லீம் லீக்கின் தனி நாடு கோரிக்கையால், இந்தியா-பாகிஸ்தான் என இரு நாடுகளாக பிரிவினை ஏற்பட்டது. இந்தப் பிரிவினை பேரழிவை உண்டாக்கியது – இருபுறமும் லட்சக்கணக்கானோர் இடம்பெயர்ந்தனர், வகுப்புவாத கலவரங்களில் லட்சக்கணக்கானோர் உயிரிழந்தனர். இது இந்திய வரலாற்றின் மிகவும் சோகமான அத்தியாயங்களில் ஒன்று.

இறுதியாக, 1947ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15 அன்று நள்ளிரவில், ஜவகர்லால் நேரு "விதியுடன் சந்திப்பு" (Tryst with Destiny) என்ற வரலாற்று சிறப்புமிக்க உரையை நிகழ்த்தி, இந்தியா சுதந்திர நாடாக அறிவிக்கப்பட்டதை உலகிற்கு அறிவித்தார். செங்கோட்டையில் இந்திய தேசியக் கொடி முதன்முறையாக ஏற்றப்பட்டது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, சுதந்திரத்தின் மகிழ்ச்சியை மகாத்மா காந்தி கொண்டாடவில்லை; அவர் அப்போது வங்காளத்தில் வகுப்புவாத வன்முறையை அடக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, 1948 ஜனவரி 30 அன்று நாதுராம் கோட்சே என்பவரால் காந்தியடிகள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார் – இது இந்த மாபெரும் போராட்டத்தின் இறுதியான ஒரு துயரமிகு நிகழ்வாக அமைந்தது.

பகுதி 8: சுதந்திரத்தின் சிறப்புகளும் முக்கியத்துவமும்

அரசியல் சிறப்புகள்

இந்திய சுதந்திரம் உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாட்டை உருவாக்கியது. 1950ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 26 அன்று இந்திய அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது, இதன் மூலம் இந்தியா ஒரு இறையாண்மை கொண்ட, சமய சார்பற்ற, ஜனநாயக குடியரசாக மாறியது. அனைத்து பிரிவு மக்களுக்கும் வாக்குரிமை, சட்டத்தின் முன் சமத்துவம், அடிப்படை உரிமைகள் உறுதி செய்யப்பட்டன.

பொருளாதார சுதந்திரம்

பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தியாவின் இயற்கை வளங்களும் செல்வமும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியா தன் சொந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வகுக்கும் உரிமையைப் பெற்றது. ஐந்தாண்டு திட்டங்கள், தொழில்மயமாக்கல், பசுமைப் புரட்சி போன்றவை மூலம் இந்தியா படிப்படியாக தன்னிறைவை நோக்கி நகர்ந்தது.

சமூக சீர்திருத்தங்கள்

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தீண்டாமை ஒழிப்பு, சாதி வேறுபாடு அகற்றும் முயற்சிகள், பெண்கள் மேம்பாடு, கல்வி உரிமை, பட்டியல் சாதி/பழங்குடியினருக்கான இட ஒதுக்கீடு போன்ற பல சமூக சீர்திருத்தங்கள் அரசியலமைப்பு மூலம் சாத்தியமானது.

கலாச்சார மறுமலர்ச்சி

சுதந்திரம், இந்தியாவின் தொன்மையான கலாச்சாரம், மொழிகள், கலைகள், இலக்கியங்கள் ஆகியவற்றை மீண்டும் பெருமையுடன் வெளிப்படுத்த வாய்ப்பளித்தது. பல்வேறு மொழிகள் பேசும், பல்வேறு மதங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் மக்கள் ஒரே கொடியின் கீழ் ஒற்றுமையாக வாழும் "வேற்றுமையில் ஒற்றுமை" இந்தியாவின் தனித்துவமான சிறப்பாக மாறியது.

உலக அரங்கில் இந்தியாவின் இடம்

சுதந்திர இந்தியா, அணிசேரா இயக்கத்தை (Non-Aligned Movement) தொடங்கி வைத்ததில் முக்கிய பங்காற்றியது. உலக அமைதி, காலனித்துவ எதிர்ப்பு, ஆப்பிரிக்க-ஆசிய நாடுகளின் சுதந்திரப் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவு போன்றவற்றில் இந்தியா முன்னணி வகித்தது.

பகுதி 9: சுவாரஸ்யமான தகவல்கள்

1. தேசியக் கொடியின் வடிவமைப்பு – இந்தியாவின் தற்போதைய தேசியக் கொடியை பிங்களி வெங்கையா வடிவமைத்தார். இது ஜூலை 22, 1947 அன்று அரசியல் நிர்ணய சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
2. "வந்தே மாதரம்" – பங்கிம் சந்திர சட்டோபாத்யாயா எழுதிய "ஆனந்தமடம்" நாவலில் இடம்பெற்ற இந்த பாடல், சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது தேசபக்தி முழக்கமாக பயன்படுத்தப்பட்டது.
3. தேசிய கீதம் – ரவீந்திரநாத் தாகூர் எழுதிய "ஜன கண மன" இந்தியாவின் தேசிய கீதமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது; அதே தாகூர் வங்காளதேசத்தின் தேசிய கீதத்தையும் எழுதியிருப்பது சுவாரஸ்யமான தகவல்.
4. "சுதந்திர நள்ளிரவு" – இந்தியா, உலகின் மிக அரிதான நாடுகளில் ஒன்று – நள்ளிரவில் (ஆகஸ்ட் 14/15 நள்ளிரவு 12 மணி) சுதந்திரம் பெற்ற நாடு. ஜோதிட ரீதியான காரணங்களால் இந்த நேரம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.
5. காந்தியடிகளின் உண்ணாவிரதங்கள் – காந்தியடிகள் தனது வாழ்நாளில் 17க்கும் மேற்பட்ட முறை உண்ணாவிரதம் இருந்தார், அவற்றில் பல வகுப்புவாத அமைதிக்காகவும், அரசியல் கோரிக்கைகளுக்காகவும் மேற்கொள்ளப்பட்டவை.
6. உப்பு சத்தியாகிரகத்தின் நீளம் – தண்டி யாத்திரை 24 நாட்கள் நீடித்தது, சுமார் 390 கிலோமீட்டர் தூரம் நடைபயணமாக மேற்கொள்ளப்பட்டது.
7. இளைய தியாகி – 1931ஆம் ஆண்டு பகத் சிங்கின் தூக்கு தண்டனையின்போது, அவருக்கு வயது 23 மட்டுமே.
8. மகளிர் பங்களிப்பு – சுமார் 90,000க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் சட்டமறுப்பு இயக்கத்தில் கைது செய்யப்பட்டதாக வரலாற்று பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
9. தேசியக் கீதத்தின் மொழிபெயர்ப்பு – "ஜன கண மன" பாடல் முதலில் வங்காள மொழியில் எழுதப்பட்டு, பின்னர் இந்தியாவின் தேசிய கீதமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
10. கடைசி வைசிராய் – லார்டு மவுண்ட்பேட்டன் இந்தியாவின் கடைசி வைசிராயாகவும், சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் கவர்னர் ஜெனரலாகவும் பணியாற்றியவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
11. அமைதி நோபல் பரிசு இல்லை – உலகம் முழுவதும் அகிம்சை போராட்டத்தின் முன்னோடியாக போற்றப்படும் காந்தியடிகளுக்கு, ஐந்து முறை நோபல் அமைதிப் பரிசுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டும் அது கிடைக்கவே இல்லை என்பது வரலாற்று வியப்பான உண்மை.
12. "ஸ்வராஜ்" – இந்த சொல்லை முதன்முதலில் பிரபலப்படுத்தியவர் பால கங்காதர திலகர்; இது "தன்னாட்சி" என்று பொருள்படும்.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் என்பது வெறும் அரசியல் நிகழ்வு அல்ல; அது கோடிக்கணக்கான இந்தியர்களின் தியாகம், நம்பிக்கை, ஒற்றுமை, மற்றும் விடா முயற்சியின் வெளிப்பாடு. மத, மொழி, சாதி, பிராந்திய வேறுபாடுகளை கடந்து லட்சக்கணக்கானோர் ஒரே இலக்கை நோக்கி போராடினர். சிலர் அகிம்சை வழியில் போராடினர், சிலர் ஆயுதம் ஏந்தி எதிர்த்தனர், சிலர் கவிதை மற்றும் எழுத்தின் மூலம் தேசபக்தியைத் தூண்டினர். ஆனால் அனைவரின் இலக்கும் ஒன்றே – சுதந்திர இந்தியா.

இன்று நாம் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு உரிமையும், ஒவ்வொரு சுதந்திரமும் இந்த தியாகிகளின் ரத்தத்தால் விலை கொடுத்து வாங்கப்பட்டது. அவர்களின் தியாகத்தை நினைவில் கொண்டு, அவர்கள் கனவு கண்ட ஒற்றுமையான, சமத்துவமான, முன்னேற்றமடைந்த இந்தியாவை உருவாக்குவதே அவர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் மெய்யான அஞ்சலியாகும். "ஜெய் ஹிந்த்" என்ற முழக்கத்துடன், சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் நினைவை என்றென்றும் போற்றுவோம்.

"சுதந்திரம் என்பது ஒரு நிலையான இலக்கு அல்ல; அது தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய, வளர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு."

கட்டுரையாளர்:
முனைவர் ஜெ. மகேந்திரன்
மூத்த ஊடகவியலாளர்.

8838078388